Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
97777 Τραγούδια, 238375 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 


 Σεμπρεβίβα
 
Στίχοι: Γαούτσης Βαλάντης
Μουσική: Αμελοποίητα
Ερμηνευτές:

Χρεωμένοι δε, αισθανόμεθ' απέναντι
σε μία σεμπρεβίβα, που ίσα χρύσιζ' έναν πέτρινο λοφιό.
Τη μέρα, τη φορά την πρώτη θυμούμαι τα μάτια σου σαν είδα,
ανθίσαν κι οι βερβένες, μιλημένες σα να κάλυπταν μιας ζωής τ' αληταριό.
Τη νύχτα, έμενες μονάχη σου, κρεμάμενη σ'αγαπημένο παραθύρι
σα φάρος έμοιαζ' η εικόνα σου για 'κείνους που φοβούνται το φευγιό.
Θαρραλέα διάλεξα κι έπεσα στα βράχια σου, στο πρώτο κοιμητήρι,
κι ας ήταν μια ζωή να με φωνάζουνε: "Της σεμπρεβίβας Ναυαγό".
Χρεωμένοι δε, αισθανόμεθ' απέναντι
σε φεγγαριού ρομάντζο, όπου κουμπούσαμε την άθλια καθημερνιά.
Μας άφην' ασημένιους, να προτιμούμε το βραδινό σουλάτσο
μιας κι η σεμπρεβίβα τού 'τρωγε το φως σα καταχνιά.
Κι εσύ, όταν ανάμεσά τους έμπαινες και δάκρυζαν στην ομορφιά σου,
μοιραία 'κείνα διάλεγαν το θάνατ' ως σκοπό ζωής κάθε βραδιά.
Το φεγγάρι κοίταξε της σεμπρεβίβας τη θηλιά γύρ' απ' τα λαιμά σου,
κι η σεμπρεβίβα εθλίφη, αφού φεγγάρια δυο τής θύμιζ' η ματιά σου.

Χρεωμένοι δε, αισθανόμεθ' απέναντι
στη δολοφόνο ελπίδα, που 'τανε για 'μάς μαξίλαρο τάχα διαλεχτό.
Μια νύχτα, τη μυρίσαμε, τη σκίσαμε στα δυο, και: ω! Η σεμπρεβίβα!
(αλίμονό μας, άνθρωποι, αν υποκύψομε στ'ομορφότερο, στο πιο λαμπρό.)
Τότε, 'κείνα τα βράχια με θυμήθηκαν νοστάλγησαν το θάνατό μου.
Τραγούδαγαν στα κύματα: τι ωραία πήρανε τη ζωή από 'να νιο.
Καμάρωναν το θάρρος μου, κι έλεγαν: "'κείνος τιμούσε τον εαυτόν του,
αφού τον ίδιο χάριζε σ'αγαπημένη, αντί της σεμπρεβίβας τον ανθό".

Αποστολέας: KONSTANTINOS

 
Οι παραπάνω στίχοι είναι στο στάδιο της εξέτασης και δεν έχει ελεγχθεί ούτε το περιεχόμενό τους, ούτε η πιθανότητα να υπάρχουν ήδη στο stixoi.